Getuigenissen
Stel je voor: je loopt al een tijdje rond met bepaalde problemen, misschien zelfs al jaren. Je hebt al van alles geprobeerd, maar niets lijkt echt te helpen. Totdat je op een dag besluit om hulp te zoeken bij een therapeut. Je kijkt op het internet en ziet vele opties voorbij komen, enkele getuigenissen kunnen dan meer duiding geven om de juiste keuze te maken.
Twee jaar geleden stortte mijn leven als een kaartenhuis ineen. Ik had de politie aan de deur gekregen en ik werd eindelijk geconfronteerd met de gevolgen van mijn daden. Ik zat aan de grond en zag eigenlijk geen toekomst meer.
Ik besloot professionele begeleiding te zoeken en via mijn advocate kwam ik terecht de praktijk Hart-Werk.
Ik voelde dat ik vrijuit kon spreken bij Jonas, er werden geen moeilijke onderwerpen uit de weg gegaan. Hij was steeds geduldig en respectvol, ook al zat ik soms helemaal fout.
Onder zijn begeleiding heb ik de negatieve cirkels die mijn leven beheersten leren identificeren en uiteindelijk ook verbreken. We werkten op basis van werkboeken die het mogelijk maakten om thuis op zelfstandige basis ook verder te doen. Stap voor stap heb ik mijn leven radicaal kunnen omgooien, tot waar ik nu sta, als iemand met een echt toekomstperspectief.
Man - 40 jaar
Na vele jaren reguliere therapie gevolgd te hebben zocht ik naar iemand die gespecialiseerd is in trauma / seksueel misbruik, zo kwam ik via "vind een therapeut.be" bij Hart-Werk terecht.
Jonas is een aangenaam en rustig persoon die er elke keer voor zorgde dat ik mij veilig kon voelen in zijn praktijk.
Het werken met de werkboeken die Jonas aanreikte is een goede leidraad om gemakkelijker over seksueel misbruik te kunnen praten.
Er werd ook niet met een boog rond moeilijke onderwerpen gegaan, geen enkel onderwerp is taboe bij Jonas.
Ook heb ik nu meer inzichten over zowel het slachtoffer zijn als hoe daders zijn, wat zeker hielp bij mijn herstel.
Dame - Zorgzame oma
TUSSEN LICHT EN TERUGKEER. (Voor Jonas)
Er was een
tijd
die zich
niet liet meten in dagen of nachten,
maar in het
gewicht van wat ik had gedaan.
Alsof de
wereld smaller werd,
tot één
kamer, één zin,
die bleef
hangen in de lucht.
En daar zat
jij.
Niet als
iemand die redt,
maar als
iemand die wacht tot woorden zichzelf durven horen.
Je sprak
niet over schuld
alsof het
een steen was die verplaatst kon worden,
maar liet
mij zien hoe ik haar droeg.
Laag na
laag,
alsof we
samen een landschap aflegden
dat ik zelf
had verwoest.
En toch,
er groeide
iets tussen de vragen door.
geen
vergeving nog, maar ruimte.
Je leerde
me kijken,
zonder
"weg" te kijken.
En dat
bleek het moeilijkste soort moed.
Soms was er
stilte,
lang genoeg
om te voelen
dat ik nog
bestond.
En dat dat,
hoe
breekbaar ook,
een begin
kon zijn.
Ik ben niet
teruggekeerd naar wie ik was,
maar ergens
anders aangekomen waar het licht
niet alles
oplost, maar wel blijft.
En als ik
nu spreek over die donkere tijd,
is het niet
zonder jou.
Niet als
gids,
maar als
iemand die naast me liep,
terwijl ik
leerde dat zelfs schuld een richting kan hebben.
(Oprechte vijftiger)